Η έννοια της περιφερειακής ανάπτυξης σήμερα

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(3 ψήφοι)

Καμιά. ανεπτυγμένη χώρα δεν έχει κερδίσει την ανταγωνιστικότητα βασιζόμενη μόνο στα αστικά κέντρα της, πολύ περισσότερο βασιζόμενη σε μόνο ένα αστικό κέντρο.

Η Ελληνική Περιφέρεια διψά για υποδομές και οικονομική πολιτιστική -κοινωνική ανάπτυξη. Χρειάζεται δρόμους, λιμάνια, αεροδρόμια, κέντρα υγείας, ποιότητα για διοικητικά κέντρα, στήριξη επιχειρηματικότητας αλλά προπάντων δομές σχεδιασμού και υλοποίησης. Χωρίς αυτά η ερήμωση της υπαίθρου θα συνεχιστεί. Το δημιουργικό δυναμικό των ελληνικών πόλεων θα εγκλωβίζεται, θα αδρανεί, θα αποχωρεί για κάπου αλλού, όπου είναι καλύτερα. Χάνεται έτσι ο τρίτος πυλώνας της ενδογενούς ανάπτυξης που είναι το τοπικό ανθρώπινο δυναμικό. Οι άλλοι δύο πυλώνες των φυσικών και οικονομικών πόρων δεν αρκούν από μόνοι τους.

Έχει ολοκληρωθεί τόσο σε παγκόσμια κλίμακα όσο και στην Ελλάδα μια στροφή στην Περιφερειακή θεωρία και πρακτική. Από τη συνήθη Κεϋνσιανή κατεύθυνση (αναδιανεμητικός ρόλος των δημοσίων επενδύσεων και των επενδυτικών κινήτρων, σαν αντιστάθμισμα για τις κατά περιφέρεια άνισες συνέπειες

της αυτόματης λειτουργίας της αγοράς) προς το φιλελεύθερο πρότυπο. Η στροφή έχει μεσοπρόθεσμα χαρακτηριστικά, που σημαίνει ότι:

  • Τα παραδοσιακά εργαλεία της Περιφερειακής Πολιτικής (επιχορηγήσεις) περιορίζονται.
  • Οι στόχοι της Περιφερειακής Πολιτικής αλλάζουν. Την ισχύουσα μέχρι τώρα τάση της «διαπεριφερειακής ισομέρειας» αντικαθιστά η αρχή του «διαπεριφερειακού ανταγωνισμού».
  • Οι δυνατότητες ανάπτυξης κάθε περιφέρειας εξαρτώνται και πάλι άμεσα από την ύπαρξη (ή μη) και αξιοποίηση των συγκριτικών πλεονεκτημάτων της.

Η διεθνοποίηση της οικονομίας, οι τεχνολογικές αλλαγές, οι διαρθρωτικοί μετασχηματισμοί της οικονομικής δραστηριότητας καθώς και η ανάδειξη υπηρεσιών, της εκπαίδευσης, της έρευνας, του φιλικού και σύγχρονου θεσμικού περιβάλλοντος, των επικοινωνιακών υποδομών και της ποιότητας του άνθρωπογενούς και φυσικού περιβάλλοντος ως βασικό παράγοντα ανάπτυξης και απασχόλησης, διαμορφώνουν νέες διαστάσεις στην «Περιφέρεια» και επιβάλλουν την αναζήτηση νέων λειτουργιών και δομικών θεωρήσεων της.

Προβάλλεται έτσι η Περιφέρεια ως γεωγραφική «οντότητα» η οποία έχει τις προϋποθέσεις για να ασκήσει προγραμματικό συντονισμό σε ενότητες και ζώνες χώρου με   δυνατότητες   παραγωγής   «βάρους»   οικονομικού   «μεγέθους»   και αναπτυξιακή «σύνθεση». Αναδύεται δηλαδή η περιφέρεια ως:

  • Οικονομική οντότητα η οποία λειτουργεί στην Ευρωπαϊκή και Διεθνή πραγματικότητα στηριζόμενη στην οικονομική ισχύ.
  • Ως ανταγωνιστική οντότητα η οποία συμμετέχει ισότιμα στη διεθνή αγορά με τις οικονομικές της δυνατότητες, και εγγυάται τις αναπτυξιακές προοπτικές.
  • Ως κοινοτική οντότητα, η οποία έχει συνοχή, διαπραγματευτική ισοτιμία και παράγει πολιτική.

 gnorimia-me-kilkis  kilkis2013