Η αναγκαιότητα του σύγχρονου σχεδιασμού των Δήμων

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Είκοσι μέρες μετά την έναρξη του διαλόγου για τις συνενώσεις κοινοτήτων σε Δήμους, αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι υπάρχει κατ' αρχήν συμφωνία. Το ζητούμενο αυτή τη στιγμή είναι πόσοι και ποίοι Δήμοι θα προκύψουν. Οι προτάσεις είναι πολλές, οι συνδυασμοί εξίσου πολλοί. Αποτελεί κοινό τόπο πλέον ότι υπερτερούν τα υποκειμενικά κριτήρια στη διατύπωση των προτάσεων.
Αυτό αποτελεί και το κυρίαρχο μειονέκτημα του διαλόγου που δεν κατόρθωσε να θέσει επί τάπητος τα αντικειμενικά κριτήρια που προκύπτουν άμεσα από τους στόχους και σκοπούς των συνενώσεων, γνωστοί από δέκα και πλέον ετών ( ν. 1416 και 1622 κ.ά. ). Λείπει μ' άλλα λόγια η ανάλυση των στόχων του εγχειρήματος της αλλαγής του χάρτη της αυτοδιοίκησης της Χώρας. Γιατί το ζητούμενο δεν είναι η δημιουργία μίας γεωγραφικής περιοχής ευρύτερης από αυτής των κοινοτήτων. Δεν πρέπει να αποτελεί αυτοσκοπό η δημιουργία απλά μίας νέας αυτοδιοικητικής μονάδας, με νέες οργανωτικές δομές και μόνο, με τις ίδιες λειτουργίες.


Επιδίωξη θα πρέπει να αποτελεί η δημιουργία βιώσιμων Δήμων. Αυτό δεν είναι εύκολο να αιτιολογηθεί στο διαγραφόμενο χρόνο του ενός μηνός που ήδη εκπνέει ως όριο της λήξης του διαλόγου. Η οργάνωση των νέων Δήμων μικρών ή μεγάλων δεν είναι απλή περίπτωση, αφού θα πρέπει αποφασιστικά να οργανωθούν οι δημοτικές υπηρεσίες ύδρευσης, καθαριότητας αποχέτευσης, άρδευσης. Ακόμη η οργάνωση στον κοινωνικό τομέα, στον τομέα της Παιδείας με την ολοκλήρωση των υποδομών, την εξασφάλιση της άνετης και ασφαλούς μεταφοράς των παιδιών στους παιδικούς σταθμούς και σχολεία. Οι παρεμβάσεις στον τομέα του πολιτισμού - αθλητισμού, η προμήθεια τον αναγκαίο μηχανολογικού εξοπλισμού, η συντήρηση των αγροτικών δρόμων οφείλουν να είναι στο σχεδιασμό ενός σύγχρονου νέου Δήμου σε αγροτική περιοχή. Μετά από όλα αυτά έρχεται αναπόφευκτα στην αρμοδιότητα της αυτοδιοίκησης

Το κείμενο αυτό γράφτηκε το Μάιο του 1997, ως παρέμβαση στο διάλογο που την εποχή αυτή γίνονταν για το ζήτημα των συνενώσεων των κοινοτήτων σε δήμους.
σης και η επιχειρησιακή δράση, η συμβολή στην ανάπτυξη, είτε από το Δήμο είτε σε συνεργασία με ιδιώτες κατά προτίμηση δημότες, με την εκμετάλλευση των πλουτοπαραγωγικών δυνατοτήτων της περιοχής με την αξιοποίηση εθνικών και κοινοτικών προγραμμάτων. Όλα αυτά ίσως θεωρηθούν ουτοπικά. Αυτά και άλλα ακόμη όμως έχουν ήδη εφαρμοσθεί με επιτυχία από κοινότητες που έχουν συνενωθεί με την αξιοποίηση του υπάρχοντος θεσμικού πλαισίου.
Τίθεται επιτακτικά η αναγκαιότητα της προετοιμασίας του οργανογράμματος κάθε Δήμου ξεχωριστά, με τις ιδιαιτερότητες τους, ώστε την 1-1 -1999 να αρχίσει η λειτουργία των Δήμων. Το ζητούμενο είναι πως και ποιοι θα προετοιμάσουν τους νέους Δήμους. Το 1998 θεωρώ καθοριστικό για την προετοιμασία των νέων Δημοτικών αρχών. Οι υπό συνένωση Κοινότητες δεν θα έχουν τα ερείσματα για το σχεδιασμό του Δήμου τους. Υπάρχουν ήδη σε λειτουργία τα Συμβούλια Περιοχής το οποία έχουν τη δυνατότητα με κατάλληλη τεχνική βοήθεια να συμβάλλουν στην προετοιμασία της λειτουργίας, ιδίως των νέων Δήμων. Είναι λάθος να προεξοφλείται η διάλυση των Σ.Π. αφού υποχρεωτικά αυτά θα λειτουργούν και το 1998 για να κλειστούν όλες οι υποχρεώσεις τους. Τα Σ.Π είναι ένα σημαντικό εργαλείο στα χέρια της αυτοδιοίκησης και μπορούν να- δράσουν ως μεταβιβαστικοί ιμάντες από την τωρινή κατάσταση στο χώρο της αυτοδιοίκησης στον προσδοκώμενο με τη δημιουργία των νέων Δήμων,
Η κατάργηση των Σ.Π. αποτελεί κατά την άποψη μας κατασπατάληση θεσμικών πόρων, αφού αποτελεί το μοναδικό μέσο να μη γίνει η προετοιμασία για τη λειτουργία των νέων Δήμων, ερήμην τους. Αυτό αποτελεί και πρόταση για συζήτηση.
Η κατάργηση εξάλλου των Σ.Π. δίνει την κακή εντύπωση προς τους δημότες της υπαίθρου, ότι με μεγάλη ευκολία δημιουργούνται θεσμοί χωρίς προοπτική.
Προχωρώ ακόμη περισσότερο. Με τις συνενώσεις επιδιώκεται η δημιουργία εκείνων των γεωγραφικών περιοχών που θα έχουν ένα κρίσιμο αριθμό κατοίκων και πόρων ως προϋποθέσεων για το σχεδιασμό πολύ-τομεακής ανάπτυξης.
Από το 2001 με το τρίτο Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης η αγροτική ανάπτυξη θα αναφέρεται σε ολοκληρωμένη πρόταση, που θα περιλαμβάνει όλους τους τομείς της οικονομικής δράσης, γεωργία, κτηνοτροφία, ορυκτό πλούτο, τουρισμό, εμπόριο κλπ. Αυτός είναι και ο σημαντικότερος κατά την άποψη μου λόγος των συνενώσεων.
Ένα πρέπει να κατανοήσομε: ότι οδηγούμαστε σε ανταγωνιστικούς Δήμους, με έντονα τόσο τα στοιχεία του κοινωνικού τους ρόλου αλλά και του αναπτυξιακού.
Ας έχομε το νου μας το κρίσιμο έτος 1998. Να μη γίνει η προετοιμασία για την 1-1- 99. ερήμην της αυτοδιοίκησης. Θα πρέπει να είναι μέσα στο παιχνίδι η αυτοδιοίκηση με το ισχυρό θεσμικό πλαίσιο των Σ.Π. που ήδη έχει στη διάθεση της. Η αυτοκριτική στο χώρο της αυτοδιοίκησης αποτελεί την αναγκαία προϋπόθεση της ικανής συνθήκης της συνένωσης των κοινοτήτων σε Δήμους.
Αν προσπαθήσουμε να αιτιολογήσομε τον πολύ μικρό αριθμό προαιρετικών συνενώσεων που έγιναν την τελευταία δεκαετία, θα δούμε ότι τα οικονομικά κίνητρα δεν είναι αρκετά. Αυτό δείχνει ότι δεν είναι πάντοτε οι οικονομικοί πόροι που φέρνουν καλύτερη ποιότητα ζωής και ανάπτυξη. Συμβαδίζουν πάντοτε οι πόροι με τον ρεαλιστικό σχεδιασμό, ο οποίος με τη σειρά του στηρίζεται στην αξιοποίηση του ανθρώπινου δυναμικού πού υπολανθάνει.
Με αυτούς τους θεσμούς που διαθέτει η Ελλάδα, διακρίθηκαν ιδιαίτερα Δήμοι που προέκυψαν από συνενώσεις Δήμων, άλλοι Δήμοι απέκτησαν πιστοποιητικό φερεγγυότητας από την Ε.Ε. και άλλοι Δήμοι δεν είναι σε θέση να αντεπεξέλθουν σε στοιχειώδης λειτουργίες τους. Αυτή η δεδομένη κατάσταση πρέπει να μας προβληματίσει, με σκοπό τη βελτίωση της εικόνας της αυτοδιοίκησης που δεν είναι κολακευτική. Η αυτοκριτική θα είναι ίσως το πρώτιστο μέλημα μας, πριν από κάθε σοβαρή θέση η απόφαση, όπως αυτή των συνενώσεων.

 gnorimia-me-kilkis  kilkis2013